Η Iστορία της Λιποαναρρόφησης

Η ιδέα αφαίρεσης λίπους από συγκεκριμένα μέρη του σώματος δεν είναι πρόσφατη. Το 1921, ο Charles Dujarrier στη Γαλλία προσπάθησε να αφαιρέσει υποδόριο λίπος στα γόνατα και τους μηρους μιας χορεύτριας, χρησιμοποιώντας ξέστρο μήτρας. Δυστυχώς, τραυμάτισε τη μηριαία αρτηρία, με αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό του ποδιού της χορεύτριας1. Το 1964, ο Scrudde αφαίρεσε λίπος από κνήμη με ξέστρο μέσω μικρής τομής2,3. Ο Pitanguy αφαιρούσε λίπος από τους μηρούς μαζί με το αντίστοιχο δέρμα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται δύσμορφες ουλές4.

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΛΙΠΟΑΝΑΡΟΦΗΣΗ

Πατέρας της σύγχρονης Λιποαναρρόφησης είναι ο Giorgio Fischer, αισθητικός χειρουργός στη Ρώμη, ο οποίος, σε συνεργασία με τον πατέρα του Arpad Fischer, ίδρυσε τη Διεθνή Εταιρεία Αισθητικής Χειρουργικής, με σκοπό το διαχωρισμό της αισθητικής από την πλαστική και επανορθωτική χειρουργική. Το 1974 ξεκίνησαν να εργάζονται στην ιδέα αφαίρεσης λιπώδους ιστού από μικρά ανοίγματα, προκειμένου να αποφύγουν την δημιουργία ουλών. Σχεδίασαν και δημιούργησαν, για το σκοπό αυτό, ειδική κάνουλα λιποαναρρόφησης μαζί με ειδική αντλία. Ο εξοπλισμός τους είχε υψηλό κόστος, γεγονός που αποτελούσε εμπόδιο στη διάδοση της μεθόδου. Η επέμβασή τους γινόταν είτε με γενική αναισθησία “The dry technique” (χωρίς διήθηση του λιπώδους ιστού)- είτε με τοπική αναισθησία με αραιωμένο διάλυμα επινεφρίνης “The wet technique”.

Είχαν αναγνωρίσει, από την αρχή, την επίδραση της βαρύτητας στη συμπεριφορά του λιπώδους ιστού, γι’αυτό και εισήγαγαν την εφαρμογή του κατακόρυφου “tunneling” κατά την αναρρόφηση του λιπώδους ιστού, προκειμένου να αποφύγουν τον κυματισμό που προκαλεί το οριζόντιο “tunneling”. Αντιμετώπισαν αρκετά προβλήματα με αιμορραγία και άθροιση ορού στην περιοχή της επέμβασης. Το 1976 δημοσίευσαν τα πρώτα αποτελέσματα της μεθόδου στο “Bulletin of the International Academy of Cosmetic Surgery”. Το άρθρο που παρουσίασε την επαναστατική αυτή τεχνική συνάντησε την απαξίωση των πλαστικών χειρουργών, οι οποίοι αποκαλούσαν τους αισθητικούς χειρουργούς παράνομους και τσαρλατάνους5,6,7,10.

Τον Μάρτιο του 1977, ο Giorgio Fischer επέδειξε την τεχνική του σε μια εκπαιδευτική επέμβαση στο ιατρείο του Pierre Fournier. Μεταξύ αυτών που παρακολούθησαν την επέμβαση ήταν και ο Lawrence Field, δερματολόγος από την Καλιφόρνια, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος Αμερικανός ιατρός που εφήρμοσε τη μέθοδο στην Αμερική12. Το ίδιο έτος, ο Yves Gerard Illouz, επίσης αισθητικός χειρουργός, εισήγαγε την χρήση της αντλίας εκτρώσεων Karman με τις αντίστοιχες κάνουλες. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την απλούστευση του δυσεύρετου μέχρι τότε εξοπλισμού και, σαν άμεση συνέπεια, την παγκόσμια διάδοση της μεθόδου. Χρησιμοποιούσε, επίσης, υπότονο διάλυμα χλωριούχου νατρίου με υαλουρονιδάση για να διηθήσει τον λιπώδη ιστό8.

Το 1982 αντιπροσωπεία της American Society of Plastic and Reconstructive Surgeons επισκέφτηκε τη Γαλλία για να διδαχθεί τη νέα επαναστατική μέθοδο, την οποία οι πλαστικοί χειρουργοί μέχρι τότε περιφρονούσαν, ως δημιούργημα των αισθητικών χειρουργών. Ενθουσιασμένοι από τις δυνατότητες της μεθόδου, προσπάθησαν να μονοπωλήσουν το πεδίο, πείθωντας τον Illouz να υπογράψει συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας μαζί τους. Στο εξής, θα διδάσκει μόνο πλαστικούς. Ο Fournier αρνήθηκε να υπογράψει ανάλογο συμβόλαιο και συνέχισε να διδάσκει τη μέθοδο σε γιατρούς από διάφορες ειδικότητες9.

Ο Julius Newman, ωτορινολαρυγγολόγος και αισθητικός χειρουργός, ίδρυσε το 1982 την πρώτη Επιστημονική Εταιρία Λιποαναρρόφησης “American Society of Liposuction Surgery” και εισήγαγε τον όρο “Liposuction. Αμέσως μετά, ξεκινούν εκπαιδευτικά συμπόσια από την “American Society of Plastic and Reconstructive Surgeons” με εκπαιδευτή τον Illouz13.

Το 1983 γίνεται στο Λος Άντζελες το πρώτο εκπαιδευτικό συμπόσιο για Λιποαναρρόφηση, το οποίο παρακολούθησαν μεταξύ άλλων και δέκα δερματολόγοι. Τα πρώτα επιστημονικά άρθρα εμφανίστηκαν στη βιβλιογραφία τον Ιούλιο του 1984. To ίδιο έτος, το Tulane Univercity School of Medicine καθιερώνει για πρώτη φορά την εκπαίδευση των ειδικευόμενων δερματολόγων στην Λιποαναρρόφηση. Lawrence Field, William Coleman, Patrick Lillis, Jeffery Klein, Rhoda Narrins, William Hanke , Sam Stegman, Saul Asken και πολυάριθμοι άλλοι δερματολόγοι συγκαταλέγονται ανάμεσα στους ενθουσιώδεις διδασκάλους της λιποαναρρόφησης.

Το επόμενο έτος 1985, ο Fournier εισάγει τη χρήση της σύριγγας αντί για αναρροφητική αντλία, γεγονός που συνεισφέρει ιδιαίτερα στην απλότητα, ακρίβεια και ασφάλεια της μεθόδου. Ειναι ο πατέρας της τεχνικής crisscross, μέσω της οποίας το αποτέλεσμα της επέμβασης γίνεται πιο ομαλό και φυσικό. Επίσης, μεγάλη είναι η συνεισφορά του Fournier στην εξέλιξη της τεχνικής της λιποπρόσθεσης.11

Το 1987 ο Jeffery Klein φέρνει κυριολεκτικά την επανάσταση στην μέθοδο, εισάγοντας την τεχνική της Tumescent (εξοιδηματικής αναισθησίας). Ακολουθώντας τη βιβλιογραφία κατέδειξε ότι η ανώτατη ασφαλής δόση λιδοκαΐνης 7mgr/kg ΣΒ είχε τεθεί από την εταιρεία Astra το 1948 αυθαίρετα και χωρίς να προηγηθούν κλινικές μελέτες. Ο ίδιος κατόρθωσε να αποδείξει ότι το ανώτατο αφαλές όριο λιδοκαΐνης είναι 35mgr/kg ΣΒ, εφόσον αυτό χορηγείται με το διάλυμα της εξοιδηματικής αναισθησίας (500mg Lidocaine/1mg Epinephrine/12,5mEq Sodium Bicarbonate/1000ml Normal Saline)14. Το αμέσως επόμενο έτος, οι Jeffery Klein και Patrick Lillis κατέδειξαν, με παράλληλες δημοσιεύσεις, ότι η απώλεια αίματος με την εξοιδηματική μέθοδο είναι ελάχιστη και ανέρχεται σε λίγα (περίπου 12) ml ανά λίτρο μείγματος λίπους, αναισθητικού, ορού και αίματος που αφαιρείται με την λιποαναρρόφηση, δηλαδή όσο μια απλή αιμοληψία για διαγνωστικούς λόγους. Οι κοινές επιπλοκές, όπως αιμορραγία, αιμάτωμα, συγκέντρωση ορού στη θέση της επέμβασης, γίνονται πλέον σπάνιες15,16.

Μη αισθητικές εφαρμογές: η τεχνική χρησιμοποιείται στην αφαίρεση λιπωμάτων, ινολιπωμάτων, αγγειολιπωμάτων, στη διόρθωση της ανδρικής γυναικομαστίας, στη θεραπεια της μασχαλιαίας υπερίδρωσης και της λιποδυστροφίας από ινσουλίνη, καθώς επίσης και στην προεγχειρητική κινητοποίηση κρημνού17.

Το 1990 εμφανίσθηκε η μέθοδος αφαίρεσης λίπους με υπερήχους στην Ιταλία (Zocchi). Η τεχνική αυτή υιοθετήθηκε από τούς πλαστικούς, ενώ απορρίφθηκε σχεδόν αμέσως από τους δερματολόγους, οι οποίοι κατέδειξαν με μελέτες ότι, ενώ δεν υπήρχαν ουσιαστικά πλεονεκτήματα, ο κίνδυνος επιπλοκών (αιμορραγία, αιμάτωμα, νέκρωση) ήταν μεγάλος.

Το 1999, από δημοσιευμένα στοιχεία της Physicians Insurance Association of America, προκύπτει ότι, σε αναλογία περιστατικών πλαστικών/δερματολόγων 3:2, η αναλογία μηνύσεων για αποζημιώσεις ήταν 113:1, ενώ τα ποσά που επιδικάσθηκαν για μεν τους πλαστικούς ήταν $8.466.473, για δε τους δερματολόγους $3.75018.

Η ΛΙΠΟΑΝΑΡΡΟΦΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το 1986 εμφανίζεται ως ομιλητής στη συνεδρίαση της Ελληνικής Δερματολογικής Αφροδισιολογικής Εταιρείας (ΕΔΑΕ) ο Pierre Fournier. Αμέσως μετά γίνονται οι πρώτες επεμβάσεις στο ιατρείο της Δήμητρας Ντάσιου στο Βόλο. Δύο μήνες πριν, η Δ. Ντάσιου είχε επιστρέψει από εκπαίδευση στο Παρίσι στο Ιατρείο του Pierre Fournier. Το 1987 παρουσιάζει τα πρώτα της αποτελέσματα στη συνεδρίαση της ΕΔΑΕ και το 1988 στη συνεδρίαση της ISDS στο Εδιμβούργο. Το 1990 οργανώνεται η πρώτη εκπαιδευτική επέμβαση στο Νοσοκομειο «Ανδρέας Συγγρός» από τον αείμνηστο καθηγητή Ιωάννη Στρατηγό, με εκπαιδευτή τον Lawrence Field. Το αμέσως επόμενο έτος 1991 ιδρύεται, με απόφαση του πρωτοδικείου Βόλου, η Ελληνική Εταιρεία Δερματοχειρουργικής.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  1. Coleman WP III. The history of liposculture. J Dermatol Surg Oncol 1990; 16:1086.
  2. Dolsky RL, Newman J, Fetzek JR, Anderson RW. Liposuction: history, techniques and complications. Dermatol Clin 1987; 5:313-33.
  3. Schrudde J. Lipexheresis (liposuction) for body contouring. Clin Plast Surg 1982; 11:445-56.
  4. Pitanguy I. Trochanteric dystophy. Plast Reonstr Surg 1964; 34:280.
  5. Fischer A, Fischer G: First surgical treatment for molding body’s cellulite with three mm incisions. Bull Int Acad Cosmet Surg 1976; 3:35.
  6. Fisher A, Fischer G: Revised techniques for cellulites fat reduction in riding breeches deformity. Bull Int Acad Cosmet Surg 1977; 2:44.
  7. Fischer G: Liposculture: the correct history of liposuction, Part I. J Dermatol Surg Oncol 1990; 16:1087.
  8. Illouz Y: Body contouring by lipolysis: a 5 year experience with over 3000 cases. Plast Reconstr Sur 1983; 72:511.
  9. Ottani F, Fournier P: A history and comparison of suction techniques until their debut in North America. In Hetter G. editor: Lipoplasty: the theory and practice of blunt suction lipectomy, Boston, 1984, Little, Brown.
  10. Fournier P: Liposculture: Ma technique. Paris; 1989. Arnette.
  11. Fournier P: Body sculpturing though syringe liposuction and autologous fat reinjection, Paris, 1987, Samuel Rolf International.
  12. Field L: The dermatologist and liposuction – a history. J Dermatol Durg Oncol 1987; 13:1040.
  13. Newman J: Liposuction surgery: past, present, future. Am J Cosmet Surg 1984; 1:1.
  14. Klein JA: The tumescent technique for liposuction surgery. Am J Cosmet Surg 1987; 4:263.
  15. Klein JA: Tumescent technique for regional anesthesia permits lidocaine doses of 35 mg/kg for liposuction: peak plasma lidocaine levels are diminished and delayed 12 hours. J Dermatol Surg Oncol 1990; 16:248.
  16. Lillis PJ: Liposuction surgery under local anesthesia: limited blood loss and minimal lidocaine absorption. J Dermatol Surg Oncol 1988; 14:1145.
  17. Lillis P, Coleman WP III: Liposuction for treatment of axillary hyperhidrosis. Dermatol Clin 1990; 8:479.
  18. Coleman WP III, Hanke CW, Lillis P, Bernstein G, Narins R: Does the location of the surgery or the specialty of the physician affect malpractice claims in liposuction?. Dermatol Surg 1999; 25:343-7.